Τι δουλειά έχει ο Κορτάσαρ στο βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα;
Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι δεν μου αρέσει να γράφω βιβλιοκριτικές. Νιώθω ότι δεν θα μπορέσω να μεταφέρω αυτό που ένιωσα διαβάζοντας ένα βιβλίο σε κάποιον δυνητικό αναγνώστη.
Παρ’ όλα αυτά, με το βιβλίο του Δημήτρη Τσεκούρα, «Η πόρτα», ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι, κι έτσι έγραψα τα δικά μου…
Η ιστορία: Ένα κρονόπιο, ευαίσθητο, ποιητικό, ζει ανάμεσα σε πλήθος φάμα, νομίζω παρατήρησα και ένα εσπεράνσα στη διπλανή πόρτα, αλλά δεν είμαι σίγουρη. Μια μέρα, λοιπόν, το κρονόπιο, υποκινούμενο από τον φόβο που το είχε κυριεύσει, τον δικό του φόβο για κάτι, δεν έχει σημασία, όλοι έχουμε τους φόβους μας, παράλογους, ανεξήγητους, αβάσιμους, όλοι θεωρούμε τους φόβους των άλλων παράλογους, ανεξήγητους, αβάσιμους… ωχ, παρεκβασάρα που θα έλεγε και ο Τσεκούρας!
Συνεχίζω λοιπόν, το κρονόπιο αποφασίζει λόγω του φόβου του να βγάλει την πόρτα του σπιτιού του. Θα μου πεις όταν φοβόμαστε κλειδαμπαρωνόμαστε, δεν βγάζουμε την πόρτα, αλλά αυτό έχει να κάνει με το τι είναι αυτό που μας φοβίζει. Πριν αφαιρέσει την πόρτα, τη φροντίζει, μας εξηγεί πώς στηρίζεται, πώς θα βγει, όπως ο Χούλιο Κορτάσαρ –σε άλλο βιβλίο είναι αυτό– μας δίνει οδηγίες για το πώς να ανέβουμε μια σκάλα.
Άραγε, η αφαίρεση της πόρτας θα δώσει τη λύση στο πρόβλημά του;
Λέγεται πως κάθε βιβλίο έχει τόσες αναγνώσεις όσοι και οι αναγνώστες του. Αν λοιπόν εγώ βλέπω ιστορίες κρονόπιο και φάμα στην «Πόρτα» του Δημήτρη Τσεκούρα δεν υπάρχει πρόβλημα. Άλλωστε αυτό που πραγματικά βλέπω σε αυτό το βιβλίο είναι καλή λογοτεχνία! Και η λύση για τους περισσότερους φόβους είναι η λογοτεχνία, η καλή λογοτεχνία!
